kelen05 december 2007 – 14:38

Bij het vertrek van de personen ben ik onmiddellijk klacht gaan indienen bij de politie. Mijn klacht werd geacteerd door de operationele wachtofficier. Wanneer ik vroeg welk gevolg er aan mijn zaak zou gegeven worden, vertelde men mij dat er nog niks kon gedaan worden omdat er eerst "iets moest gebeuren". Deze reactie heeft mij niet echt gerustgesteld gezien ik de betrokkenen ken. Er werd zelfs niemand meegestuurd om eens in de omgeving te gaan kijken. Ik had ook de gegevens en telefoonnummers van de betrokkenen omdat ze mij regelmatig bellen, maar "hun telefoonnummers hadden ze niet nodig".Klik op lees meer voor het ganse verhaal
Vermits ik de zaak helemaal niet vertrouwde en mijn woning niet alleen durfde benaderen/betreden ben ik bij mijn buurman (M .W. ex-lid van de PZ Dilbeek) gaan aanbellen om mij te vergezellen naar mijn woning. Betrokkene heeft hier onmiddellijk mee ingestemd maar wou eerst contact opnemen met de zone. M heeft zich voorgesteld als zijnde ex-lid van de zone maar kreeg hetzelfde antwoord als ik, dat ze totaal niks konden doen en dat hij niet onmiddellijk op bijstand moest rekenen. De bedoeling was helemaal niet om een patrouille voor de deur te zetten maar om (gezien de ernst) prioriteit te geven aan de feiten en de politie te informeren. Zeker met de dramatische feiten van Dworp in het achterhoofd was het de bedoeling om de patrouille bij W. te laten parkeren en afspraken te maken over het tussenkomen. Deze manier van werken leek mij wel aan te raden omdat de nachtploeg volgens de operationele wachtofficier bestonden uit 2 personen die vreemd waren aan de zone. De wachtofficier vond het dan ook nodig om te vermelden dat wanneer ik niet akkoord ging met de gang van zaken, ik een brief moest sturen naar de burgemeester of de minister(?) om het personeelsgebrek in Dilbeek aan te kaarten. Uiteindelijk is M hier nog een hele tijd bij mij gebleven in afwachting van de komst van mijn vrouw, waartegen ze ook bedreigingen hadden geuit.Deze manier van handelen bij politie Dilbeek schokt mij enorm en daarom deze brief. De rede waarom ik uiteindelijk bij de politie ben gaan aankloppen is om een gerust gevoel te hebben en dat ik zou geholpen worden. Nu blijf ik echter met een gevoel van machteloosheid en angst zitten. Gelukkig zijn er wel nog gemotiveerde politiemensen die zich buiten hun dienst inzetten voor de bevolking. De bedoeling van mijn schrijven is om u in kennis te brengen van dit feit en om aan deze on-professionaliteit een gepast gevolg te geven. Dilbeek-malcontenten.Dirk