Jaap den Haan23 mei 2008 – 19:39

Ik begreep de walging, ik bezat haar. Eigenlijk gezegd formuleerde ik niet mijn ontdekkingen. Maar ik geloof, dat het me nu gemakkelijk zou vallen hen in woorden weer te geven. Het essentiële is het toevallige. Ik wil, bij definitie, zeggen, dat het bestaande niet het noodzakelijke is. Bestaan is eenvoudig er zijn: de dingen, die bestaan, verschijnen, vertonen zich, maar men kan hen nooit herleiden. Ik geloof dat er mensen zijn, die dat begrepen hebben. Zij hebben allen geprobeerd die toevalligheid te overwinnen, door een noodzakelijkheid uit te vinden, die haar rechtvaardiging in zichzelf draagt. Maar geen noodzakelijk wezen kan het bestaande verklaren: de toevalligheid is geen valse schijn, een verschijning, die men kan laten verdwijnen; het is het absolute, bij gevolg het volkomen zinloze. Alles is zinloos, die tuin, deze stad en ikzelf. Wanneer men zich daar rekenschap van geeft, raakt zo iets je tot in de kern en begint alles te vervloeien…

Walging

Jean-Paul Sartre

De spreekwoordelijke 'zestiger jaren' zouden een positieve ontwikkeling geweest kunnen zijn als die langzamerhand tot hun recht kunnen komen zonder te speculeren. Nederland heeft deze ontwikkeling nog meegenomen in zijn structuren, maar wat zien we: ze draaien door.
Niemand heeft misschien goed begrepen wat er werkelijk aan de hand is met de terugkeer van de meesters van wijsheid - waarop vele imago's zijn gebaseerd - in het leven van alledag na duizenden en duizenden jaren, hun wedergeboorte, en laten we zeggen hun kindertijd, misschien wel letterlijk, een energie waarvan de zestiger jaren van de twintigste eeuw het symbool waren.
Echter hoe groter het licht, hoe dieper de schaduw: de volslagen massabegoocheling waarin we leven en ons mee voeden.
Het enige optimistische wat er overgebleven is van deze energie die uit eigenbelang totaal geëxploiteerd is, is de preoccupatie met racisme, en seks of seksisme in gelijke mate, omdat diezelfde meesters gezien worden als de zwakkere soort allochtonen die niet kunnen neuken of als hun slaven verkrachtende plantagebeheerders; dit is een vorm van ijdelheid die zich tracht te verheffen boven de viezigheid door middel van emanciperende seks en daar anderen mee belachelijk wil maken die te bescheiden zijn om zich zo uit te laten, en hier bovendien nooit schuld aan hadden, en de meest platte toepassing van hun filosofie, die van de meesters.
Vanuit een of ander gereformeerd gevoel kan men zich daar niets anders bij voorstellen.
Als de tweevoeters geil zijn en niet kunnen neuken, gaan ze ouwehoeren over buitenlanders, en anders met ze naar bed voor het raam van de meester, die voor niets anders nut heeft dan als condoom.
Omdat ze laf zijn en niets te vertellen hebben, heet dat integratie. Het is het laatste restje zelfreflectie, dat zich als deze schaamhaar van cultuur manifesteert.
Vrouwen kunnen hier niets aan doen, ze hebben zich geëmancipeerd, en zijn alleen maar slachtoffer, vroeg of laat dringt zich dat aan hen op, maar dan is het te laat. Het stadium is al bereikt dat dit falen wordt gerationaliseerd.
In deze wanhoop ontstaat de nostalgie.
Vandaar dat men terugkijkt naar die oude nieuwe tijd, weer opnieuw langs diegenen heen waar het werkelijk om draait.
Wie zijn leven behoudt zal het verliezen, wie het verliest zal het behouden.
Naarmate de aura van de meesters werd opgezogen, rees de oppositie tegen hen en tegen wat men niet kwijt wilde raken. Kijkende heeft men niet gezien. Men heeft de klok wel horen luiden, maar weet niet waar de klepel hangt.