reinout12 juni 2008 – 00:58

De echte problemen van de mensen is dat men niet genoeg verdiend om de hoge diesel en benzineprijzen en voedingsmiddelen te betalen. Sommigen komen maar nipt rond op het einde van de maand, anderen komen niet rond.
Het leven is duurder geworden.

Langs de andere kant zie je dat er vorig jaar in ons land nog nooit zoveel mensen op vakantie zijn gegaan? Tiens, het leven is duurder geworden?
Als je bepaalde vakbondsbladen er op na slaat zouden de vakbondsleden ei zo na in staking moeten gaan om op hun vakantiedagen de kunnen varen met een cruise op de Caraïben, hoe verklaart men zulke propaganda in een vakbondsblad?
De arbeiders moeten blijkbaar dezelfde louche streken overnemen als dat van de patroons?
Ik heb in deze ganse periode in verband met die koopkracht nog geen enkel kritisch geluid gehoord?!

Niemand stelt deze eis in vraag? Niemand wil uiteraard deze eis in vraag stellen omdat het gaat om eentje waar men zelf 'zogezegd' zou bij betrokken zijn. Hebben de meesten die hier surfen geen internet te beschikking, een gsm, misschien een mp3 of een Ipod, een auto, een fiets,...één voor één luxeproducten. Ok, een deel ervan is onmisbaar aan het worden en dan heeft ook eenieder het recht daartoe toegang te krijgen. Daar ben ik ook helemaal niet tegen. Het is een ander onderdeel van de dscussie.
Het feit dat men nu koopkracht als hot topic naar voor schuift is om andere fundamentelere vragen ivm onze democratie uit het gezichtsveld van de publieke opinie te houden. Waar vroeger door de sociale bewegingen religie regelrecht als 'opium voor het volk' werd gezien is dit nu de 'mantra van de koopkracht' geworden.

Met deze kritiek wil ik helemaal niet gezegd hebben dat er geen problemen zijn, er zijn mensen die het niet breed hebben, maar waar waren deze mensen te zien in die grote betogingen? Wellicht zaten ze verscholen tussen de massa, de kansarmen, de gehandicapten,...zij die op eigen houdje niet mee kunnen of bij wie de 'alles voor ons' maatschappij ' gebruik maakt van hun mindere alertheid om hen allerlei brol aan te smeren. De hele discussie is vooral gericht aan de middenklasse, zij die wel rondkomen en als ze dat niet kunnen dan is het omdat er een luxeprobleem is. Teveel kilometers met de wagen, die gsmfactuur,....we maken ons leven zo duur als we willen.
Als halftijds werkende voel ik dat ook, maar men moet nog durven kritisch zijn. Links heeft nood aan zelfkritiek, men moet zichzelf eerlijk durven analyseren met het oog op de opbouw van een andere samenleving waarin respect en echte verdraagzaamheid centraal staat en solidariteit een doe - woord is en geen propaganda - materiaal is!

De koopkracht als camouflage voor fundamentelere problemen:

Met de communautaire impasse in dit land worden scheeftrekkingen bloot gelegd. Het is eigenlijk simpel uit te leggen aan de hand van het spelen van een gezelschapspel.
Als je een gezelschapspel speelt heb je een handleiding met de verdeling en ook de regels van het spel. Voor de goede gang van zaken en om een leuke sfeer te behouden wordt geacht dat eenieder dat spel speelt volgens de vooraf genoteerde regels, wie daarmee in tegenstrijd is moet daar op één of andere manier voor opdraaien (bijvoorbeeld stappen terug te zetten, ga langs start zonder te betalen,..).
Wanneer een medespeler of medespelers continu hun voeten vegen aan de regels van het spel dan is dat spel niet meer te spelen, dat zal de rust ook niet bevorderen tussen de spelers. De andere spelers die het wel volgens de regels willen spelen zullen dan ook op de duur zeggen, we stoppen ermee als het zo verder gaat.

Zoals ik hier probeer uit te leggen is het ook met de Belgische politiek.In de opeenvolgende staatshervormingen zijn er een aantal principes vast gelegd en verankert in de grondwet. Die grondwetswijzigingen zijn zowel door Vlamingen als door Franstaligen goedgekeurd! anders waren die hervormingen er niet geweest. Er zijn scheeftrekkingen en die dienen recht gezet te worden, zoals BHV, omdat deze kieskring niet volgens de afgesproken regels (al de andere kieskringen lopen parallel met de provincies!) verloopt. Dit is geen zaak van anti - franstalig opbod, dit is een een democratisch probleem, dat wrevel uit lokt. Omdat een deel van de bevolking gediscrimineerd wordt.
De franstalige Brusselaars willen echter niet weten van een oplossing van BHV en eisen daar tegenover onredelijke eisen die ingaan tegen wat ze zelf hebben goedgekeurd. Geef toe, is een land bestuurbaar of een gemeenschap leefbaar als continu hun grenzen of limieten worden aangepast. Een grondwet is echter geen vodje papier waarin je met de alcoolstift grondig te keer gaat en alles hertekend zoals men dat zelf wil.

Het getuigd dus niet van 'politieke solidariteit'. Met dit begrip wordt bedoeld dat er afspraken nodig zijn en die niet elke keer een bepaalde gemeenschap eisen stelt zich moeten wijzigen of gewijzigd moeten worden.
Met de vraag om uitbreiding van Brussel en de weigering de democratische eis voor splitsing van BHV, zetten ze zichzelf voor schud en maken ze van de grondwet een vodje papier. De niet - splitsing maakt dat nieuwe verkiezingen op de duur niet meer rechtsgeldig zouden kunnen worden, vanwege de discriminatie dat Vlamingen niet in Wallonië kunnen stemmen.

Politieke solidariteit betekent ook dat je andere gemeenschappelijk akkoord verklaarde afspraken na komt, kijk naar de subsidiëring van het onderwijs, een basisschool in Komen krijgt geen financiële ondersteuning van de Franse gemeenschap, omdat het simpelweg gaat om maar een Nederlandstalig schooltje, anderzijds subsidiëerd de Vlaamse overheid wel de Franstalige basischolen in de Vlaamse rand rond Brussel. Maar als er Nederlandstalige controleurs zouden komen in die Franstalige scholen dan is er plots een probleem. Als de Vlaamse gemeenschap inzake sociale woningen vraagt om een notie te hebben van het Nederlands om zo de sociale contacten te bevorderen met hun omgeving , wordt dat door de Franstalige gemeenschap als een provocatie gezien.

Wie heeft dan weer het geld, wie wenst er nog steeds solidair te zijn met Brussel en Wallonië? Vlaanderen, nog op geen enkel moment is er een weigering geweest om solidair te zijn (Vlaanderen is dat al eeuwen!). Vlaanderen zou 35 miljoen of meer in Brussel mogen pompen, maar mag niet vragen om de toepassing van de grondwet om BHV te splitsen (dat is separatisme dus?! een toepassing vragen van een gezamelijk gestemde grondwet!!!! dat is democratie a la belgique!). Daartegenover mogen de franstalige brusselaars als een plaat die blijft steken de eisen om uitbreiding van Brussel op tafel leggen, wat nog steeds lijkt op de tactiek van de verschroeide aarde. Eerst zorgt men in dit geval dat men ergens de meerderheid verschaft en de oorspronkelijke bevolking weg kan pesten, weg doet gaan, vervolgens kan men de boel annexeren. Gelukkig gaat dat niet zomaar! Blijkbaar wordt dit alles als separatisme gezien?

Dat het ontbreken van de politieke solidariteit bij Vlamingen vragen doet reizen in verband met economische solidariteit is dan ook niet abnormaal. Toch wordt dit debat steevast afgebroken, men maakt er steeds van dat de mensen er niet wakker van liggen. Men kan die problemen nauwelijks uitleggen en het ligt hen niet na aan het hart, zogezegd.

Echter heeft men door de eeuwen heen zoethoudertjes gevonden, tegenwoordig is het de alom geprezen koopkrachtmantra, waarmee ik van start ging met dit betoog.

Het wordt eens tijd dat al diegene die het belgisch systeem goed gezind zijn of waren, eens duchtig de ogen openen voor de scheeftrekkingen.
Ik vraag ook om deze discussie niet steevast ééndimensioneel af te kappen= "Vlaamse eis is extreem - rechts", "links en vlaams is infiltratie van rechts", dit alles is de discussie niet willen voeren, er niet de moed voor hebben. Persoonlijk is dat vaak mijn gevoel. Maar ik sta open voor debat en wil tot een consensus proberen te komen. We moeten over ideologische en fillosofische grenzen heen kunnen kijken.