Jan Vissers30 september 2007 – 13:56

Een groot deel van de Vlaamse journalisten werkt voor de Persgroep, die het grootste deel van het medialandschap bepaald. Journalisten in dienst van de persgroep worden niet aangeworven door hun redacties, maar door de Persgroep zelf, die dan weer direct bestuurd wordt door Christiaan van Thillo, de mediapaus van België.

Christiaan van Thillo en zijn familie behoren tot de rijke elite van België, en hebben zo hun eigen financiële agenda. Zo kan ik me zeer goed voorstellen dat journalisten bij hun aanwerving grondig gescreend worden, welke symphatiën ze hebben, en hoe ze zich in het verleden hebben geuit, over allerhande onderwerpen. Bij een journalist is dit makkelijk, omdat de meeste geschreven artikels terug te vinden zijn in archieven.

Zulke journalisten (of hoofdredacteuren) zijn dan, zonder er zich van bewust van te zijn, instrumenten van deze rijke elite.

Het gevolg daarvan is dat 'de mensen' niet of nauwelijks geïnformeerd worden over bepaalde onderwerpen, of ze een verkeerd beeld krijgen van bepaalde maatschappelijke problemen.

Vroeger hield de staat de mensen arm, en de kerk de mensen dom. Nu heeft de media de taak van de kerk overgenomen, om het kiesvee in 'goede' banen te leiden.

Zelfs de linkerzijde van het polieke spectrum, laat zich vermurwen door zoveel mediagedruis. Wat zeker niet ten goede komt van de zwakkere in onze maatschappij. Want, ook de politiek heeft de media nodig om te overleven. Politici hebben tegenwoordig meer angst om in een slecht daglicht te komen bij de media, dan kritiek van hun eigen achterban.

Het is een zeer delikaat machts-evenwicht tussen de politieke macht, economische macht en de macht van de media. Daarom is ieder systeem dat dit evenwicht verstoord, zéér nefast.