Roels Lieve26 februari 2008 – 20:16

Fourera is 24 jaar. Als ze 16 wsa werd ze door haar vader, een politieagent, uitgehuwelijkt aan een fundamentele moslim van 60 jaar, die bovendien polygaam is. Zelf wou ze haar studies verderzetten en dokter worden.“Op een dag riep mijn vader mij en zei me dat ik moest trouwen. Ik wou dokter worden en naar school gaan. De trouwdag was de volgende dag al.” vertelt ze.
Haar man verbiedt haar naar buiten te gaan, verplicht haar de burqah te dragen en slaagt haar. De littekens die ze tot op heden draagt, zijn er de bewijzen van. Na een lange periode van aanhoudend geweld vecht ze terug en slaagt hem neer. Hij is buiten bewustzijn en Fourera is bang dat ze hem heeft gedood. Ze zet het op een lopen, en met de hulp van een tante, kan zij Cotonon bereiken in Bénin, waar zij denkt haar toevlucht te kunnen nemen. Maar Bénin en Niger hebben zodanig nauwe banden met elkaar dat ze snel begrijpt dat ook hier geen veilige toekomst voor haar ligt. “Ik moest Niger verlaten, maar men zei me dat Niger en Bénin hetzelfde waren en dat men mij zou vinden indien ik hier bleef.”
Uiteindelijk neemt ze een boot zonder te weten waar ze heen gaat. Ze komt aan in Antwerpen in januari 2002 waar een Libanese man haar vergezeld naar Brussel.
Fourera doet haar asielaanvraag op 18 januari 2002, waarop zij een negatief antwoord krijgt de maand daarop, met als motivatie dat gedwongen huwelijken in Niger niet meer bestonden en dat een echtscheiding mogelijk was. Alleen en zonder steun, gaat Fourera in beroep. Drie maanden later, krijgt ze opnieuw een uitwijzingsbevel omdat zij zogenaamd niet op een convocatie was ingegaan (bericht dat zij nooit ontvangen heeft).

Op 32 jarige leeftijd, is Abdoulaye, van zijn kant, een man die in de oppositie zit tegen het regime in Niger. Hij wordt beschuldigd van brandstichting van de stemminghokjes, wordt gevangen genomen, geslagen en gefolterd. Hij belandt uiteindelijk in een cel van enkele m² met 78 andere gevangenen. Naar aanleiding van een opstand in de gevangenis, gooien bewakers granaten in de gesloten cellen. 29 gevangenen vinden de dood. Abdoulaye maakt van de gelegenheid gebruik om te vluchten en bereikt Bénin. Met andere vluchtelingen is hij verplicht tot dwangarbeid op een boot om zijn kosten voor de reis te betalen.
Hij ziet tal van zijn vrienden dood gaan, maar bereikt uiteindelijk de haven van Antwerpen in december 1999. Hij wordt in een vluchtelingen centrum opgevangen en dient zijn asielaanvraag in. Hij krijgt een negatief antwoord en ook zijn beroep tegen uitwijzing wordt afgewezen.

Fourera en Abdoulaye, ontmoeten elkaar in 2002. Twee kinderen zijn uit hun samenzijn geboren. Icham, een jongetje in 2003 en een klein meisje, Ranyya, in 2007. Icham gaat naar de kleuterschool in het centrum van Brussel.
In 2003, wanneer Fourera in verwachting is van haar eerste kindje, doet ze opnieuw een asielaanvraag. Deze wordt geweigerd wegens onvoldoende bewijzen.
Haar advocaat stelt een procedure in tot regularisatie, die ook weer, in 2005, verworpen wordt. Hiertegen werd beroep aangetekend. Dat beroep is nog lopende.

Van zijn kant deed Abdoulaye een aanvraag tot regularisatie in 2003, die ook nog lopende is.
De politie arresteert hem op 7 december 2006, bij een identiteitscontrole. Zij nemen contact op met het Commissariaat voor de Vreemdelingen, die gebruik maakt van de situatie om het dossier af te sluiten, zogenaamd omdat er een negatief advies werd gegeven.
Abdoulaye is daarop naar het gesloten centrum in Brugge gestuurd, gedurende 1 maand.
De Belgische autoriteiten proberen een onmiddelijke uitwijzing naar Niger te bekomen, echter zonder resultaat. Abdoulaye begrijpt dan pas dat hij sinds 2000 al onder het stelsel van onmiddellijke uitwijzing valt, na zijn eerste asielaanvraag. Hij kan het uitwijzingsbevel betwisten want het attest dat hem voorgelegd wordt is niet gedateerd en de handtekening erop blijkt niet de zijne te zijn. Hij mag de gesloten instelling verlaten, hernieuwt zijn regularisatie aanvraag en doet hierbij een aanvraag tot regularisatie van het ganse gezin.

Vanaf hun aankomst in België en niettegenstaande de moeilijkheden die zij tegenkwamen, hebben Fourera en Abdoulaye zich in België geïntegreerd. Abdoulaye werkt wanneer hij de mogelijkheid hiertoe krijgt en Fourera volgt cursussen Frans, Nederlands en informatica. Zij nemen deel in het dagelijkse leven van de buurt en de gemeente. Zij huren een appartement in Brussel Centrum, maar bij wijlen, wanneer het geld ontbreekt, moeten zij beroep doen, zoals vele migranten, op onthaalcentra om hen te herbergen.
Vele maanden verbleven zij in het onthaalcentrum Casu, achteraf ook in Ariane. Daarna werden ze overgebracht naar het open centrum in Virton, waar zij 8 maanden verblijven. Daarna zijn ze terug in Brussel beland.

Op aanraden van haar advocaat, vraagt Fourera opnieuw een regularisatie aan in 2007, inmiddels nog in behandeling.

Een azielaanvraag voor Abdoulaye, 2 azielaanvragen voor Fourera, één regularisatieaanvraag voor Abdoulaye, 2 regularisatieaanvragen voor Fourera en één voor het ganse gezin. Enkele beslissingen zijn negatief. Andere in beroep zijn nog lopende.
MAAR, ze hebben elk een bericht ontvangen voor onmiddellijke uitwijzing vanaf 14 februari 2008 !!!

Fourera, Abdoulaye, Icham en Ranyya zijn in reëel GEVAAR !!! Als zij naar Niger terug moeten, betekent dit het opheffen van hun gezin en een reële doodsbedreiging voor beide ouders.
Volgens de Islamitische traditie, nog in voege in de meeste delen van het grondgebied, is overspel een moord. In een land waar het frequent voorkomt dat de familie, een overspelige vrouw laat verdwijnen, riskeert Fourera een steniging, en zal zeker verstoten worden door haar eigen familie, omdat door haar vlucht, de familie in verlegenheid gebracht werd. Fourera zegt angstig: “de steniging, wordt door vele families nog altijd in het geheim toegepast, ook al beweert men dat het niet meer bestaat! Van haar tante heeft ze vernomen dat haar wettelijke man in Niger haar opspoort en aan haar familie een compensatie opeist voor haar vlucht. Deze compensatie kan bestaan uit een som geld betekenen of een huwelijk met haar jongste zus die zeventien is.

Abdoulaye riskeert op zijn minst een arrestatie en een gevangenneming en zal zeker geen enkel recht krijgen op zijn kinderen, die buitenechtelijk zijn, en die aldus aan de familie van Fourera zullen worden toegewezen.

Wij, ouders van leerlingen, leerkrachten, burgers, vrienden en buren van Fourera en Adoulaye, weigeren dat dit gezin uitgewezen wordt en uit elkaar gedreven wordt.
Wij weigeren dat Icham en Ranyya van hun ouders gescheiden worden en vragen onverwijld de regularisatie aan van het hele gezin.
Wij verklaren aan de Dienst Vreemdelingenzaken en het Commissariaat-Generaal voor Vluchtelingen en Staatslozen, dat in tegenstelling tot hun verklaringen, gedwongen huwelijken en de polygamie nog steeds op grote schaal plaatsvinden in Niger, dat het geweld op vrouwen een dagelijkse realiteit is, dat zelfs vermeldt wordt in vele rapporten o.a. van Unicef.
Wij herinneren er ook aan, dat Niger het tweede armste land ter wereld is, en met een uitwijzing van het gezin, het recht op een menselijk bestaan en een degelijke opvoeding voor de kinderen aldus geweigerd wordt, wat indruist tegen de Rechten van het Kind.
Ten slotte herinneren we er ook aan dat Niger actueel land met grote conflicten is, waar opposanten van het regime vervolg en gefolterd worden.

Wij vragen aan alle burgers zich te mobiliseren rond Fourera en Abdoulaye, zodat zij geregulariseerd kunnen worden en eindelijk, na jaren verblijf in België, hun leven op een serene manier kunnen verder zetten en de opvoeding van hun kinderen ter harte nemen.

Het ondersteuningscomite rond Fourera en Abdoulaye.

Wie hiertegen wil protesteren kan de petitie online tekenen : http://www.lapetition.be/petition.php?petid=1880

Contact: Judith Devaes 074/92 35 62 (F) - Mimi Stevens 074/86 11 67 (NL)