Jaap den Haan27 augustus 2008 – 11:06

Men wil kraken verbieden in Nederland. Dat is misdadig.
Het eigendomsrecht staat veel te hoog in het vaandel. Mensen vervelen zich dood in hun huis.
Het hebben van een huis is voor velen een valstrik; je moet net altijd iets meer betalen dan je normaal op kunt brengen, waardoor je geen onafhankelijke dingen meer kunt doen, dan je huis in stand houden. En daar kom je nooit meer vanaf. Dus de eenzaamheid zoekt medestanders door anderen vast te zetten, en daar zit weinig cultuur in. De vorm moet in dienst staan van de inhoud en niet andersom. Maar je kunt de vorm niet onderscheiden zonder inhoud te hebben. Dat is het probleem hier.
Niet alleen worden mensen die niet al te egoïstisch zijn gediscrimineerd, ze worden gedwongen tot een alom nivellerend egoïsme, wat volstrekt terug gaat slaan op de dwingeland.
Kraken verbieden is hetzelfde als iemand verbieden ander werk te doen dan in een baan. En de baan is gedefinieerd door het inkomen. Ik heb het nog niet over de speculatie met huizen, en het verdere misbruik van bezit, waarvan de implicaties voor iedereen duidelijk zijn. Bezitten is zitten, of stilstand, en daarna leegstand.
Werk draait te veel om hebzucht en bezit, dat is de afstomping, en dat is de decadentie. Daarom wordt er zulke onzin geproduceerd. Als er niet nog mensen waren die zonder die erkenning konden functioneren en geleerd hebben zo te functioneren, zou de samenleving werkelijk volkomen verrot zijn.
Geert Mak heeft trouwens beweerd dat uitkeringstrekkers (wat niet hetzelfde is als krakers) goed zijn voor de economie. In een andere omgeving vindt je al niet eens mensen meer die nog een klusje kunnen (of willen) doen, die dat zelf hebben moeten (of willen) leren, en iedereen met een opleiding is chantabel, omdat hij, of zijn familie, achteraf moet betalen voor zijn traumatische schoolervaringen en dus moet werken. Dus alles draait om wraak, of anders uitgedrukt: ambitie. En die wraak heet werk, zoals we zien in de oorlog. Meer valt er niet te vertellen.
Dezelfde mensen die kraken willen verbieden, willen de huren liberaliseren; ze willen alles wat los zit te grazen nemen, met hun gedeformeerde schoolhoofd.
Ik heb zelf niet gekraakt, omdat ik hier zelfs al een te burgerlijke verplichting aan vond kleven, maar ik heb mijn plezierigste herinneringen aan mensen uit dit circuit, zonder wie het leven al ondraaglijk zou zijn.
Dat de apostel Johannes zijn huis vol met vrouwen had zitten die hij had geadopteerd, heeft hem ook niet bestempeld doen worden als een hoerennaaier.
In een kraakpand aan de Amsterdamse gracht had ik een kano liggen die ik kreeg van iemand en die ik daar heb opgeknapt, waarmee ik naar de universiteit ging, de peddel stond naast me in de collegezaal. Niemand nam hier aanstoot aan.
Nu varen er in diezelfde grachten alleen nog maar speedboten en dergelijke, die doen denken aan een Amerikaanse misdaadserie, en dat ook zijn; dat kost veel onderhoud aan de kades, burgemeester. Ook is de Gay Pride uitgevonden als alternatief, als het maar massaal is. En dat gaat allemaal ten koste van de krakers.
Ik ben lange tijd bekritiseerd omdat ik niet in het compartiment zou (kunnen) wonen of leven dat de burgerij me per se had toebedacht, en kreeg de grootste problemen, en sociale afwijzing. Ze begonnen me zelfs een psychiater aan te raden of zo, en dat soort lui stond op een gegeven moment dan ook gewoon (in ieder geval door mij ongevraagd) voor de deur. Ik heb in moeilijke tijden nooit huursubsidie gevraagd en gehad, omdat ik dat al te omslachtig vind, en een laffe sfeer.
Ik heb uit de kraaksfeer, die ik trouwens maar tamelijk summier ken, de meest intellectuele topmensen ontmoet. Kraken verbieden is hetzelfde als bejaarden verbieden nog buiten een bejaardenhuis te wonen, of een student met een tweedehands kano te varen.
Maar iedereen wordt gedwongen zich als een bejaarde te gedragen, met zijn opleiding uit de Achterhoek. Kinderen van 8 jaar oud praten serieus over hun pensioen, ik zweer het, en uit die berekening nemen ze een baan, of liever gezegd: krijgen ze een baan.
Een structuur moet kunnen ademen. Uit de kraakbeweging zijn onafhankelijke geesten voortgekomen, alhoewel sommigen hun achtergrond verbergen. Dat is jammer.
Iedereen die met zijn buren te maken heeft is op zijn dood voor repercussies. Ik ben dat niet, want de buren zijn een vorm van repercussie op zich.
Alle plekken die ik zag die ik leuk vond, ook in de provincie, werden binnen een half jaar daarna afgebroken. Zo kende ik een straatje dat achteraf tot mijn grote verbijstering perron 0 werd genoemd in een dorp, dat had niets te maken met drugsverslaafden, maar de huisjes waren daar in die buurt van een iets kleinere, oudere soort dan de recent opgetrokken nieuwbouw, en goedkoper. Nu staan er alleen nog bejaardenhuizen.
Het dorp is dood.
Ik schaam me.
En dat allemaal om die vrouw.

Er zou een verbod moeten zijn op het kraken van mijn ziel, waar dit soort zaken uit voortkomt. Maar omdat ik in ieder geval begrijp dat de ziel zich niet kan ontplooien onder dwang, is dat contraproductief; alleen een zielloos iemand is in staat iemand af te kraken. De enige oplossing voor die leegstand is dat men contact krijgt met zijn ziel voordat deze afsterft, en men iedereen meetrekt in het graf. De vogel moet zijn vleugels kunnen ontplooien. Ik ben dus tegen kortwieken.

We kennen het fenomeen huisjesmelker. Dat is uit de tijd, het is gecommercialiseerd in conglomeraten.
Zolang mensen eigendom hebben waarvan anderen afhankelijk zijn, zal men die laatsten daarmee kunnen chanteren, en de staat kan daar aan meedoen en daar symboolpolitiek van maken, zelfs tot op zekere hoogte succesvol, tenzij er te allen tijde een groep blijft die door zelfopgelegde risico's het volk wakker houdt. En dan nog is het rendement vaak marginaal.
Ik heb noch het vertrouwen in een kraakverbod, noch in compenserende maatregelen, omdat ik meen dat die te veel wortelen in zowel rechtstreekse achterdocht, als onrechtstreekse (indirecte) belangen.
Vorig jaar werden, aldus premier Jan Peter Balkenende, bij een ontruiming doelbewust politieagenten - persoonlijk - in gevaar gebracht, waar hij - erg - van geschrokken zegt te zijn, daar draait het om.
Dit is niet vervelend bedoeld, maar de voorzitter van Bouwend Nederland is niet voor niets voormalig CDA-minister Elco Brinkman. Op 10 juni 2006 is Brinkman uitgeroepen tot invloedrijkste bestuurder van Nederland.