Bram Jansens, Dieter Proost12 juli 2009 – 15:33

Fotos Summerjam 2009 : Klik hier voor de fotos !

Summerjam festival geschiedenis: Klik Hier !

info: www.summerjam.de

Ze hadden hun weekend goed uitgekozen dit jaar, de organisatie van Summerjam. Het eerste weekend van juli was dit jaar broeiend heet. Echte reggae addicts laten Rock Werchter links liggen en trekken er op uit naar de Fühlinger See in Köln.

Duitsland lijkt misschien ver, maar Keulen (Köln) ligt niet al te ver in Duitsland. Zo blijft de afstand doenbaar met de auto, en ben je op 3 à 4 uur rijden waar je moet zijn. Voor de mensen die nog wat kruiden moeten inslaan, ligt Maastricht zowat op de route. Al zal dat niet meer zo lang duren, als het aan de politici ligt.

Prachtige locatie voor dit festival: kamperen op de oevers van het meer, met het festivalterrein op een eiland. Omdat de camping zo dicht bij het podium ligt, had je de optredens toch nog op de achtergrond tijdens je pauze. Zeker met de hitte de eerste dagen was een duik nemen in het meer een hele verademing. Al had ik de indruk dat het festival toch wat uit zijn voegen begint te barsten. Op de camping is het zelfs donderdag al vechten voor een plaatsje, en ook al is de dancehall tent zo groot, dan nog was ze te klein om alle feestvierders plaats te geven. En veel te warm daar, wat frisse lucht had zeker geen kwaad gekund.

Vrijdag werden we opgewarmd door The Busters. Deze 10-koppige band brengt vrolijke, poppy ska, die de vroege vogels op de wei wel konden smaken. Iedereen had nog genoeg energie en de voeten wouden ook nog mee, zodat de wei na een tijdje gezellig stond te skanken. Daarna stond ondanks het vroege uur Glen Washington al geprogrammeerd. Gerespecteerd door kenners, maar daarbuiten nog al te vaak een nobele onbekende. De kenners die er waren zullen dan ook genoten hebben van de klassiekers die hij bracht.

Wat later was het de beurt aan nog een grotere legende. Freddie McGregor gaat ondertussen al zowat 30 jaar mee, en doet dat nog steeds met veel overtuiging. Veel klassiekers, vooral veel Studio One. Hij bracht ook tribute aan twee grootheden van de reggae, The Crown Prince Dennis Brown, met Here I Come en Revolution, en de King Bob Marley, met Redemption Song en War. Ook al krijgt Mr. McGregor nog niet het respect dat hij verdient, hij moet zich niet ongerust maken, er komt een tijd dat iedereen zijn talent zal zien en hij zijn eigen tributes krijgt. Al komt dat spijtig genoeg pas wanneer het te laat is.

Als laatste optreden kregen we nog Anthony B op het podium. De vurige Bobo Dread staat bekend om zijn oneindig lange benen en ook deze keer vlogen die weer alle kanten uit. we kregen zelfs even dansles. Hij heeft ondertussen al een arsenaal hits bij elkaar gezongen en omdat hij die zo vurig brengt, zijn shows van Anthony B altijd goed. Zo ook hier in Duitsland.

De dag erna pas laat op de festivalweide beland, en pas ingepikt op het einde van de set van Alborosie. De Italiaanse rastaman woont al een tijdje in Jamaica en heeft van daaruit op korte tijd zijn plaats veroverd, en heeft al een reeks hits die het publiek wil horen. Maar Alborosie’s nieuwe album, Escape from Babylon, is net uit en dus stonden vooral nieuwe nummers in de schijnwerpers. De mensen die enkel voor de hits kwamen waren misschien wat ontgoocheld, maar ik vond het een sterk optreden – voor wat ik er van gezien heb. Hij was zelfzekerder dan zijn passage in Geel vorig jaar, maakte mopjes, Mama She Don’t Like You werd ingepakt in een toneeltje en zelfs beatboxen kan erbij. “The hottest thing to come out of Sicily since Mount Etna”, las ik ergens, niet helemaal onterecht.

Tiken Jah Fakoly brengt Afrikaanse roots reggae, en doet dat op zijn manier. Geen banale bindteksten of meezingspelletjes, maar gewoon een hele set non-stop upliftment. Al is niet iedereen daarvoor te vinden, zowat iedereen met Afrikaanse roots verzamelde voor dit optreden en zij hebben er zeker van genoten.

Buju Banton gaat ondertussen ook al een tijdje mee, en zijn laatste Rasta Got Soul wordt overal goed onthaal, volgens sommigen zelfs nog beter dan ‘Til Shiloh. Zijn set ging vlot van hit naar hit (Driver, Destiny en nog veel meer), snel wisselend maar nooit te snel, iets waar andere artiesten wel eens tegen zondigen.

Afsluiter voor zaterdag was nog een levende legende, de laatste levende Wailer. Na Bob Marley en Peter Tosh blijft enkel nog Bunny Wailer over, en met zijn Solomonic Orchestra gaf hij ook hier weer een heerlijk optreden. Naast zijn eigen – bekende en minder bekende - klassiekers (Ballroom Floor, Don Dadda, Cool Runnings) waren er zoals altijd ook de covers, met onder andere Legalize It en One Love van zijn mede-Wailers. Tussendoor nam hij ook nog de tijd om luidop te mediteren. Bunny Wailer is een echte rastaman, en vaak slaat hij de nagel op de kop als je tussen de regels leest - of luistert.

Net zoals vrijdag werd het feest nog doorgezet in de Southpole Dancehall Arena. Met grote soundsystems van dienst, zoals Herb-A-Lize It (Nl), Stone Love (JA), Sentinel, Pow Pow, Deebuzz en Soundquake, die laatste allemaal uit Duitsland. Van grote sounds verwacht je dat ze ook groots spelen, maar dat was niet altijd te merken. Ook al heb ik niet zo veel tijd in de tent doorgebracht (telkens enkel om de nacht af te sluiten), de verschillende selectors leken hun plaatjes uit dezelfde bakken te halen. Waar is de originaliteit, het talent om de juiste nummers te spelen op het juiste moment? Andere nummers, niet dezelfde platgespeelde hits die je elk weekend hoort, en ook hier al gespeeld werden. Zelfs Stone Love, zonder twijfel één van de grootste sounds op deze aardbol, trapte soms in deze val. Ook al hebben ze een een platenbak die dieper is dan de oceaan.

Niet dat het geen feest was. Sentinel en vooral Pow Pow kregen de hele tent mee, en Billy Slaughter van Stone Love speelde een lading dubplates waar de soundboys in de tent enkel van kunnen dromen.

Zondag nog kort genoten van U Roy. Als een van de eerste toasters deejayde hij vlot over klassiekers als Bob Marley’s Soul Rebel. Hij bracht ook Pablo Moses mee. Deze rastaman speelde nog wat roots doorspekt met dubinvloeden. Voor mij zat het er dan al op, en was het tijd voor een broodnodige wasbeurt en een goed bed om slaap in te halen.

Summerjam is zeker een aanrader, goede vibes en steeds een sterke line-up. Wel spijtig dat er zoveel goede names exact samen spelen, waardoor je niet altijd van het ene optreden naar het andere kan wippen en je zowizo moeilijke knopen moet doorhakken. Ward 21 of Freddie McGregor ? Glen Washington of toch the Aggrolites? Michael Franti of Buju Banton? Goedkoop is het zeker ook niet, een ticket kost€ 86, drank op de wei €2,80 (bier 33cl), plus vervoer, eten, en ganja, de rekening loopt snel op. Zonder een goedgevulde portefeuille kan je beter een kleiner festival uitkiezen (Reggae Geel, dit jaar 31 juli en 1 augustus), waar je zeker even veel zal genieten van een misschien iets minder gevuld affiche.

bron: http://www.rastafari.be/2009/summerjam-2009-review/