Het relatieve tijdsgevoel of het jonge geweld

Woyzek07 november 2007 – 16:09

Bespreking Buksus en Walhalla @ jeugdhuis 't Job in ...
foto's
link naar my-space accounts Buksus en Walhalla

Bespreking Buksus en Walhalla
Het relatieve tijdsgevoel of het jonge geweld

Ik ben gisteren samen met enkele groepsleden van Viva Martoni (Lina, zangeres en ego, Andy, bassist en versierder en Steven, zanger en boeddhistisch monnik in spe) naar Buksus gaan kijken in jeugdhuis 't Job in Sint-Job-in-'t-Goor. De reden daarvoor was een minifestivalletje met twee groepen, waarbij de drummer van Buskus, Antoni Foscez, ook drumt bij Viva Martoni en gisteren 19 werd. Buskus is een no-nonsense rockband, waarvan de oprichtende leden (Wim, gitarist; Seger, bassist met hoog Adriaan Van Hoof-gehalte, i.e. ranzige grijns op het gelaat als ie meisjes versiert, dixit interview met Felix Da Housecat in Focus Knack, en Antoni, drumfenomeen in opleiding) elkaar kennen sinds hun kindertijd. De zanger, Jimmy, ook bekend als drummer bij Trashed little ponies, is de nieuwste aanwinst. Deze is een leuke verschijning met een energieke podiumact, met interactie met het publiek en een dansstijl die dicht aanleunt bij volgend filmpje.

http://www.youtube.com/watch?v=rDMw44HHrpE

Het optreden was niet gespeend van technische foutjes, zoals het omstoten van drankjes over het podium, tijdens het al te haastig wisselen van gitaar na een gesprongen snaar. Hoera voor Zsenom (sexy Hongaarse bassist van Nunan), die zo alert was een en ander op te kuisen voordat deze minitsunami het effectenkoffertje bereikte. Kudo's voor Wim, dat ie andere gitaar bijhad, aan de reactie van het publiek te horen was dit toch al eerder gebeurd. Het hoogtepunt van de avond was Antoni's drumsolo voor het laatste nummer, een moment dat vaak met angst afgewacht wordt, maar in dit geval was de uitvoering zo virtuoos dat ik al mijn vooroordelen over egotrippende drummers meteen overboord gooide. Wim is de ietwat houterige gitarist, die waarschijnlijk met een groepje is begonnen om meisjes te versieren en Seger, waar het gevecht tussen muziek en vrouwen nog niet beslecht is, is enthousiast in zijn bass-spel. Kortom, leuk optreden met rechttoe-rechtaan muziek door vrienden die zich, ondanks de stress van het optreden voor familie en vrienden, duidelijk amuseren met muziek. Feelgood music, rock style. Voor geïnteresseerden, ik hoorde van Antoni dat ze verleden weekend hun eerste demo hadden opgenomen. Ik heb geen info over een mogelijke release.

De 2e band was een ander paar mouwen, Walhalla (als u de groepsfoto bekijkt, ziet u wel de link met Nirvana, geen commentaar) was slechte, naargeestige muziek, ongeïnspireerd gebracht zonder enig spatje creativiteit, met de irritant obligate verwijzing naar zelfmoord. Om even de houding van het publiek te schetsen, handen op de oren, ostentatief de zaal verlaten, half uur durende plaspauzes en de eeuwige vlucht vooruit in de, het moet gezegd, goedkope pintjes. Alle mooie verhalen over Loki, Wodan en Thor gaan vanaf nu gepaard met een barslechte soundtrack.

P.s. Ik wil graag nog even Zsenom bedanken voor een van de meest bevreemdende gesprekken die ik ooit heb gehad, nl. gesprek int Russisch over pataaaaaaaaten eten en dikke tetten, waarvoor dank.

P.p.s. Bedankt aan Evil Ernie Ball voor de prachtige foto's.

http://www.myspace.com/buksusband
http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendi...