a12 mei 2008 – 14:30

Internationale oproep voor acties op 31 mai en 1 juni tegen de grenzen, de staten, de gesloten centra, de gevangenissen en hun waakhonden.

Op een wereld waarin alles wordt gecontroleerd, vormt het vrij verkeer van personen geen uitzondering.
Aan de talrijke wetten die ons onderwerpen, hebben de staten het migratiebeleid" toegevoegd. Dat laat hun onder andere toe te weten wie zich waar bevindt en wanneer, maar ook om voor ons te beslissen waar we (al dan niet) kunnen gaan of staan. Voorts dienen deze wetten de politieke en economische belangen en scheppen ze de identiteit van "buitenlander".
Het apparaat "Europa" wordt toegevoegd aan het wapenarsenaal van de Staten om hun repressieve campagnes te rechtvaardigen terwijl ze hun handen in onschuld wassen ("het zijn wij niet , het is Europa! ").
Het is in dit "Europa" dat sinds dertig jaar het migratiebeleid naar "de zero-immigratie" neigt. Maar feitelijk werd de migratie natuurlijk nooit volledig gestopt: zij heeft altijd bestaan en zal altijd bestaan. Ten eerste omdat de macht (nog niet) alles controleert, maar ook omdat het kapitalisme baat heeft bij de illegale immigratie. De uitvinding van de categorie "zonder papieren" is geen ongelukkig gevolg van deze beleidsmaatregelen, maar wel degelijk het gevolg van een politieke wil. Geconfronteerd met deze werkelijkheid gaan de leiders vandaag trouwens eensgezind over tot een "meer realistisch" beleid; dat van de economische immigratie.
Op 20 mei zal een nieuwe richtlijn gestemd worden in het Europese Parlement, teneinde het migratiebeleid van de Europese landen te harmoniseren. De meest opmerkelijke nieuwe maatregelen zijn onder andere : de maximale verblijfsduur in een gesloten centrum die verlengd wordt tot 18 maanden; de verbanning van vijf jaar buiten de landen van het Schengenakkoord voor alle uitgewezenen…
Deze nieuwe richtlijn verbaast ons niet. Zij is niet het gevolg van een mankement of een afwijking van de democratie, maar een integraal deel van haar werking. Een systeem (al dan niet representatief) dat op grenzen is gebaseerd, bestaat niet zonder kampen (gevangenissen, gesloten centra,…), noch zonder gerechtelijk apparaat.
Hoewel deze nieuwe aanval, deze nieuwe sprong naar totale controle, ons nauwelijks verrast, hebben wij besloten de slagen niet meer in stilte te aanvaarden .
Wij? Dat is het groeiend aantal mensen dat zich bewust is van het democratische bedrog. Dat zijn die mensen die persoonlijk de onteigening van hun levens door het systeem voelen.
Tegenover dit gevoel van onteigening, kan men het hoofd laten hangen of zich zo goed en zo kwaad als het kan individueel uit de slag trekken. Maar men kan eveneens besluiten om te strijden voor de herovering van onze levens en te streven naar autonomie en vrijheid. En dat veronderstelt dat we een systeem ten val brengen, want hoe kunnen we vrij zijn zolang er een gerechtelijk apparaat bestaat?
Bijgevolg kan deze strijd geen deelstrijd blijven.
ALS WIJ BESTAAN VAN PAPIEREN AANVALLEN, is het omdat zij de controle van de staat op onze levens toelaten. Het is omdat zij ons een nationaliteit toewijzen en toelaten dat een instantie ons controleert. Het is omdat zij onze levens op aarde tot een stuk papier herleiden.
ALS WIJ DE GRENZEN AANPAKKEN, is het omdat ze historische constructies zijn die volgens de (economische) belangen van enkele leiders worden geschetst. Deze grenzen zijn noch natuurlijk, noch vanzelfsprekend . Zij dienen om te controleren, af te bakenen, te verdelen,…
ALS WIJ DE GESLOTEN CENTRA, de GEVANGENISSEN en de LOGICA VAN DE OPSLUITING AANVALLEN, is het omdat zij onze zusters, onze vrienden, onze kinderen, onze buurvrouwen aan ons ontrukken, terwijl wij aanvoelen dat zij daar niet thuishoren. Het is omdat de staat voor ons besluit hoe we onze conflicten moeten oplossen. Omdat deze instellingen ons van onze vrijheid beroven. Omdat, tenslotte, het sterfputten zijn voor al degenen die de spelregels niet volgen - spelregels die ons niet passen en die wij niet hebben gekozen.
Deze internationale oproep wil geen meer menselijke beleidsmaatregelen, maar de vernietiging van elke vorm van beleid over onze levens.
Wij hebben niets om te eisen. Wij verlangen slechts naar de VRIJHEID. En ieder weet dat de vrijheid niet gevraagd wordt, maar genomen

Dat ieder die zich aangesproken voelt door deze oproep al het mogelijke doet om te tonen dat de overgave geen optie is tegenover de regimes die ons onderdrukken. VRIJHEID!