TA°JOE27 februari 2009 – 17:44

HET FALEN

Financiële crisis

De financiële crisis is in de publieke politieke arena nooit als een belangrijk item aan bod gekomen tot op het moment dat er daadwerkelijk banken in moeilijkheden kwamen en met publiek geld ( politiek ) overgenomen werden. Andere banken gingen over kop. De politiek moest de spaarders beschermen.

Het falen ligt op 2 terreinen : te eerste dient de politiek de signalen van dergelijke grote financiële problemen op te vangen en te onderkennen. Het “adagio” van “niemand heeft dit kunnen voorzien” is helemaal niet geloofwaardig en getuigt alleen maar van een onvoorstelbare onbekwaamheid of lafheid. In tweede instantie schiet de politiek tekort door na te laten de nodige maatregelen te nemen om deze crisis te voorkomen omdat ze de verdomde plicht heeft de maatschappij te beschermen, ook tegen dit financiële banditisme. Doen alsof de crisis een natuurramp zou zijn is wat kort uit de bocht. Ze is wel degelijk het gevolg van menselijke activiteiten. En financiële en economische wetenschappen zijn in onze westerse wereld zeker geen onderontwikkeld vakgebied. De vergoedingen van de CEO’s van financiële instellingen zijn een veelzeggende illustratie hiervan. Een mea culpa van de politiek is hier meer dan ooit op zijn plaats.

Economische crisis
Als direct gevolg van de financiële crisis is de hele wereldeconomie in zwaar weer terecht gekomen. Wereldwijd wordt een ravage aangericht en het einde is nog helemaal niet in zicht. Een enorme verarming is het directe gevolg. Die zal zo wie zo het grootst zijn in Europa en de VS, waar de materieële levensstandard het hoogst is. Deze wereldleiders zullen hun rol niet meer als dusdanig kunnen spelen en zullen noodgedwongen aan hun verantwoordelijkheden tov de rest van de wereld verzaken. Tot nu toe is de politiek heel afwezig gebleven. Het enige wat tot nu toe op te merken valt zijn wat nationale, protectionistische reflexen en die kunnen alleen de situatie nog maar meer compliceren. Alle energie gaat naar ontoereikende en verkeerde opties, terwijl die zou moeten gaan naar het ontwikkelen van een globale visie en het uitwerken van globale maatregelen.

De afgelopen halve eeuw heeft het credo van “economische groei “ de wereld gedomineerd. Zeker in de Westerse wereld is het not-done om daar zelfs enige kritische vraag rond te stellen. Het ( ultra-) liberale kapitalisme is “het” model dat op langere termijn alle problemen zal oplossen. Ongeloof staat gelijk met verraad en utopische waanzin. De implosie van de Sovjet Unie werd als skalp binnengehaald en als het ultieme bewijs van de suprematie van het systeem aangevoerd. Politiek wordt dit tot vandaag verdedigd door het zo goed als volledige politieke spectrum, zowel van rechts, als het centrum, als links.

Nochthans is zich momenteel een economisch débâcle aan het aftekenen zonder voorgaande. De val van het communisme, die zonder al teveel drama verlopen is, is slechts klein bier bij wat zich nu aan het afspelen is.
In zijn ultra-liberale vorm heeft het kapitalistische systeem zich dermate kunnen overspelen omdat de politiek zich afzijdig houdt en zijn verantwoordelijkheid niet opneemt.

En de financiële crisis is bij lange niet het enige veroorzaakte probleem. De lijst is heel lang: milieuprobleem, grondstoffentekort, energieprobleem, afvalbergen, armoedeprobleem, opwarming van de aarde, vluchtelingenprobleem.... enz en allemaal op wereldschaal.....

Veel van die problemen probeert de politiek nog met militaire middelen op te lossen, terwijl we niet eens nog de kosten ervan kunnen ( en straks niet meer willen ) dragen. Het Midden-Oosten, het Irak-débâcle ( kostprijs 1 biljoen dollar ) en straks Afghanistan.

De politiek dient zich met de nodige spoed te heroriënteren. Gebeurt dit niet dan ligt het terrein wijdopen voor avonturiers !!!!!

De nakende Europeese verkiezingen kunnen hier een sterke signaalfunctie vervullen.

Laat ons optimistisch zijn !