Philippe Van den Abeele08 maart 2008 – 19:37

Als het waar is dat mensen zoiets ongevaarlijk als het Gravensteenmanifest niet durfden tekenen uit angst voor represailles in hun werkomgeving, zitten we met een enorm probleem. Vlaanderen is dan bezig af te zakken naar een ayatollah dictatuur.

In een artikel over hoe het Gravensteenmanifest tot stand kwam, schrijft de gastheer van de groep Chris Michel een zin die mij koude rillingen bezorgde:
"Een aantal mensen die we aanspraken (onder wie een aantal vrouwen) stond achter ons initiatief, maar durfde niet openlijk meedoen uit angst voor represailles in hun werkomgeving." Verder in de tekst kan men lezen: "Bovendien belden of schreven heel wat mensen ons dat ze het initiatief wel steunen, maar niet meteen durven tekenen omdat ze de mogelijke reacties vrezen." (DS 6.03.08)

".. uit angst voor represailles in hun werkomgeving."

Is dat echt zo, of is het een draai proberen te geven aan het feit dat er geen vrouwen mee tekenden? Een 'leugentje om bestwil'? Hoeveel zijn 'een aantal mensen', en over welke werkomgevingen gaat het, waar ze represailles vrezen? En welke represailles vrezen ze? Als het om verschillende mensen in verschillende werkomgevingen gaat, zitten we in Vlaanderen met een reuzengroot probleem van een democratisch deficiet, van een beangstigende fnuiking van het recht op vrije meningsuiting. Bovendien durven 'heel wat mensen' niet tekenen, uit vrees voor reacties... Chris Michel heeft 'A' gezegd, nu moet hij ook 'B' zeggen. Niet dat hij meteen met de namen naar buiten moet komen (daar zullen de betrokkenen uiteraard niet mee gediend zijn, en het schendt hun recht op privacy), maar op zijn minst aangeven om welke werkomgevingen het gaat. Hij zegt voorstander te zijn van een open, sociale, groene en multiculturele maatschappij die solidair is. Het feit dat mensen niet durven tekenen omwille van represailles in hun werkomgeving is net het omgekeerde. Een Vlaanderen of een België dat dit toelaatbaar vindt, glijdt vervaarlijk af naar een aytollah dictatuur. Eerder dan een manifest over solidariteit of niet tussen Vlaanderen en Wallonië, of over een Belgisch status-quo dat al of niet aanvaardbaar is, is er dan een dringender nood om het recht op vrije meningsuiting te verdedigen als een essentiële basis voor democratie. En het fnuiken hiervan aan de kaak te stellen. Wellicht moet een tweede Gravensteenmanifest hierover gaan?