Reinout 18 september 2008 – 10:47

Langs de andere kant is België een samenraapsel door grootmachten enerzijds en de francofonie anderzijds. Vergis u niet tussen Walen en Frankofonen. Een wereld van verschil.
We leven hier met twee grote en één kleinere taalgemeenschap, kijkend naar Europa en de wereld, doen wij het hier (naast Zwitserland) goed in het samenleven in diversiteit.
Waar in vele landen oorlog kwam omdat groepen niet gerespecteerd werden of overmeesterd werden vanuit imperialistische hebzucht. We moeten eerlijk zijn, de ontvoogdingsstrijd bij ons is steeds vanuit dialoog tot stand gekomen, we hebben geen wapens opgenomen en dat vergt bewondering, zelfs enige fierheid. Dat we niet "alles" hebben stemt sommigen ongelukkig, anderen kunnen ermee leven, zij weten dat we er enkel zullen geraken door te praten in respect en vertrouwen voor elkaar. Dat laatste kan soms betwijfeld worden als de 'twee groten' in dit land weer eens aan tafel schuiven.

Niets afdoende aan de grote verantwoordelijkheid die de Vlaamse Beweging in de strijd om federalisme heeft gehad, als drukkingsgroep, kan gezegd worden dat hun eisen grotendeels gerealiseerd zijn en dat ze niet meer louter Vlaamse Beweging kunnen zijn. Vlamingen zijn ontvoogd, alleen dreigt de maatschappij - kritiek ver zoek te zijn. Misschien is daar nog een rol weg gelegd voor de Vlaamse Beweging. Een beweging die blijvend opkomt voor emancipatie en bevrijding. Wat betekent dat men zich ook 'druk' durft maken inzake milieuproblematiek, sociale thema's en globalisering. Antwoorden geven op onze eigen tijd en niet louter meer eisen te stellen met argumentaties uit het verleden.

Wil dit zeggen dat we niet blijvend waakzaam moeten blijven voor om onze Vlaamse cultuur en Nederlandse taal? Waakzaam moet je niet alleen zijn wanneer er een dreiging is, preventie kan veel voorkomen, een positief beeld uitdragen van onze identiteit kan daar veel aan doen. Het begrip identiteit uit het partijpolitieke stof halen en zelfbewust en complexloos durven zijn wie je bent. Je identiteit is niet iets waar je extra fier op moet zijn, je bent het gewoon. Het is normaal dat eenieder tot een gemeenschap behoord, daar mensen als individu steeds contact zullen zoeken naar anderen die bepaalde waarden delen. Het zou een evidentie moeten zijn om je als lid van een gemeenschap te durven en te mogen uiten.

Een laatste vraag die brandend actueel lijkt is "separatisme ja of nee?". Je hebt steeds meer roepen om verregaande autonomie en de 'die hards' vragen secessie. We mogen niet vergeten dat we politieke vraagstukken het best oplossen in hun huidige context en daar omtrent ook de nodige kritische vragen durven tegenover stellen.
Het hoeft geen betoog dat Vlaanderen alleen verder kan! Maar is het slim gespeeld? Is het met een sterker wordend Europa niet onnozel van nog een 'nieuwe staat' uit te roepen? Niet omwille van het cliché - argument dat 'Belgie al zo klein is, gaan we nog kleiner worden?' maar omwille van het feit dat Europa steeds meer zijn invloed laat gelden o.a. in de wetten die gestemd moeten worden in de nationale parlementen (50% wordt door Europa beslist!). Als je kijkt dat regio's als Catalonië, Schotland en wij zelf (Vlaanderen) in Europa aan invloed winnen, terwijl de overkoepelende subnationale staten van minder tel worden. Europa biedt klaarblijkelijk een kader waarin ontvoogde regio's vanuit een grote autonomie met elkaar samenwerken, vanuit ieders identiteit tot handel drijven, buitenlands beleid voeren, orde en veiligheid bewaren in onze streken. Europa biedt mogelijkheden ook vanuit humanitaire opzichten en niet in het minste op religieus - ethisch vlak.

Het 'Europa van regio's" is gestaag een feit aan het worden. Terwijl we oude systemen van onnodige hiërarchie zijn aan het afbreken zouden we er nog extra bij maken? Uiteraard behouden die regio's hun parlementen en regeringen, uiteraard staat hun recht op uiting van de eigen identiteit vooraan. Maar moeten we hier niet de vraag stellen of het 19de eeuwe staatsconcept nog de stolp is waaronder je het 'veilig stellen van de eigen identiteit' moet plaatsen? Is dat niet al te vaak net niet het tegenovergestelde geweest? De staten die de verscheidenheid aan volkeren in eigen rangen niet wilde erkennen of volkeren die verspreid leven omdat omdat ze over verschillende staten verspreid leven?
Durven vragen stellen dat is de boodschap die ik in onze huidige politieke context wil meegeven. Nationalisme is niet meer van onze tijd.

Ik ben om het zo te zeggen, een kind van mijn tijd. Kritisch, zelfbewust. Als we ons te lang inhouden met 'de problemen van vroeger' komen we niet tot oplossingen, neen, vaak zijn die argumentaties datgene dat de oplossing verder weg dan ooit brengt.

Laat ons dan ook als flaminganten hieruit onze conclusies durven trekken. De toekomst van Vlaanderen ligt in Europees verband, altijd zijn we een poort op de wereld geweest, we hadden onze beroemde schilders in het buitenland, handelaars van heinde en verre kwamen tot onze streken. In de verenigde Nederlanden waren wij een onderdeel met een rijkdom aan cultuur, handel en wat nog meer en ook het huidige Wallonië behoorde daartoe en zelfs de streek tot voorbij Rijsel. Het oprichten van een staat zou weerom onnodig mensen met gedeelde waarden uiteen drijven. Wel moet er gezocht worden naar oplossingen om garanties te bieden voor ieders identiteit en taalhoffelijkheid. Ook met grondgebied moet niet gemarchandeerd worden.

Een opiniestuk door: Reinout Buys