Arne Baillière17 november 2008 – 16:26

Maar politieke overtuiging en persoonlijke appreciatie zijn twee verschillende dingen. Het probleem is natuurlijk dat de partij “Lijst De Decker” dezelfde naam draagt als de persoon De Decker, wat als gevolg heeft dat iedere aanval op de partij geïnterpreteerd kan worden als een persoonlijke aanval en vice versa. Ik richt mijn pijlen in de eerste plaats op de Lijst Dedecker, te beginnen bij de voorzitter.

Het zou weer niet in Vlaanderen moeten zijn, dat een achterlijk concept als LDD grote drommen kiezers aantrekt en de politieke commentatoren met verstomming slaat. Nu het internationale imago van Vlaanderen dankzij het voorbereidende sloopwerk van Bart de Wever en het Vlaams Belang finaal naar de knoppen is en we wereldwijd gebrandmerkt staan als een fascistisch hol, acht het Vlaamse electoraat de tijd rijp om haar versie van politieke vernieuwing te presenteren: een tragische remix van Benito Mussolini , Mao Tse Tung en Maurice De Wilde.

De LDD maakt naam en faam met het onthullen van schandalen. Aan 210 kilometer per uur scheurt de nieuwe Inquisitie door de Wetstraat. Sinds Erich Mielke heeft niemand zo’n uitgebreid informanten- netwerk onderhouden als Jean- Marie Dedecker. Geen potje mag gedekt blijven: benoemingen van ambassadeurs, samenstellingen van comissies, verloningen van politici: alles wordt uitgepluisd tot op het bot. Elke nieuwe onthulling wordt op gejuich onthaald, elk schandaal betekent een boost in de peilingen.

Een politieke wetmatigheid luidt: aan de activiteiten van een partij in de oppositie kan je afleiden welk beleid ze zou voeren indien ze aan de macht zou zijn. De gammele bestuurstoestanden zijn natuurlijk een open deur voor de schandalenjacht van Dedecker. Door koppen te snellen aan de top, kweekt hij sympathie bij de basis. Maar voor die basis heeft Jean- Marie maar één programma: de inquisitie tegen ‘de anderen’.

De LDD heeft schandalen en media- processen nodig als een vis water. Het beleid van de LDD kan dus niets anders zijn dan de veralgemening van de inquisitie, het doortrekken van het ‘seek and punish’ programma naar alle geledingen van de samenleving, een constante heksenjacht. Dat dit moeilijk te beheersen is, mocht ook Robespierre al ondervinden.

De oppositionele acties van LDD consequent vertalen in beleidspolitiek kan enkel door de creatie van een enorm inlichtingen- en bewakingsapparaat , een nieuwe Stasi. Wie in regerings- en politiekringen kan zelfs nu al met zekerheid zeggen dat er bij hem geen LDD- informant aan tafel zit?

De laatste tijd probeert de LDD zich het profiel van een echte partij aan te meten. Duizenden leden schrijven zich in, lokale lijsten raken probleemloos opgevuld. Bij mij rijst echter onvermijdelijk de vraag: is er in de Belgische, nee, de Europese geschiedenis eigenlijk ooit een dergelijke collectie ijdeltuiten,,lapzwansen en pantoffelhelden de revue gepasseerd? Is dit nu het summum van de Vlaamse politiek, een bende navelstaarders die zich uit intellectuele armoede opwarmt aan het gebral van een op hol geslagen schuimbekkende tafelspringer?

Wat is de drijfveer van deze mensen? Maatschappelijke verandering? Als dat zo was, dan hadden ze zich daar vast en zeker in het verleden wel al voor ingezet. De waarheid is, dat het merendeel van de LDD- leden en – madatarissen uit 100 % opportunistische redenen aansluiten, omdat ze verwachten dat er binnenkort wel wat te rapen valt bij die LDD. Ze verschillen m.a.w. in niets van de doorsnee politiek mandatarissen. Meer van hetzelfde dus.

De Amerikanen hebben Obama, wij hebben Dedecker. Als dat niet tot nadenken stemt weet ik het niet meer.

Laat ik het nu eens hebben over het economisch programma van Lijst De Decker. Want daar gaat het ten slotte om: wat kan de man, pardon, de partij, voor de werkgelegenheid en de welvaart doen? Welk plannen heeft hij voor de economie? Wat is met andere woorden de ideologische richting van LDD? Om hierop te antwoorden, maak ik gebruik van enkele citaten uit een recent Humo- interview met de partijvoorzitter, Jean- Marie Dedecker.

Zoals u zal merken, heeft de LDD simpelweg geen besef van economie in het algemeen. Dat hoeft niet erg te zijn voor een kleine zweeppartij , maar het wordt erg pijnlijk wanner de mogelijke beleidspartij gepolst wordt naar haar recepten voor de economische crisis:

Humo: Zou u ook vijfduizend banen schrappen in de overheidsdiensten ?

Dedecker: “ Ik zou nog méér ambtenaren laten vertrekken. In Wallonïe is 40 procent van de bevolking werkzaam in overheidsdienst, in Vlaanderen 28 procent. De overheid is toch geen bezigheidstherapeut? Bij Financiën werken gemiddeld 32.000 ambtenaren. De gemiddelde leeftijd ligt rond 55. Binnen tien jaar gaan die allemaal op pensioen. Wel, vervang er maar één op twee of zelfs één op de drie en je bent al een heel eind op de goede weg”

Jean- Marie Dedecker heeft natuurlijk geen geluk: De percentages die hij aanhaalt komen uit een statistiek die is gemaakt door Jan Hertogen, mijn poëzie- broeder hier in de Dolle Mol. De statistiek in kwestie bewijst dat in België 43 % van de bevolking rechtstreeks òf onrechtstreeks voor de overheid werkt, 47% in Wallonië en 40 % in Vlaanderen. Dat, met andere woorden, de overheid bij verre de grootste werkgever in België is, en dat die stabiel uitbetaalde lonen de consumptie aan de gang houden, ook voor de hardwerkende middenstanders.

Het kan natuurlijk zijn dat Jean- Marie Dedecker de percentages verkeerd begrepen heeft. Dan rijst de vraag wat je in de nationale politiek te zoeken hebt als je nog geen statistiek kunt lezen.

Het ergere scenario is dat Jean- Marie Dedecker doelbewust de cijfers heeft verdraaid, en passant nog eens Wallonië als profitariaatspark brandmerkend.

Dan blijft er van de stoere verklaringen over ‘zuiver politieke integriteit’ niet veel meer over. ( het begrip ‘zuiver politieke integriteit’ is trouwens een volstrekte nieuwigheid die met de LDD haar ingang heeft gevonden. Ik kom er later nog op terug.)

Persoonlijk denk ik eerder dat Jean- Marie Dedecker dergelijke informatie niet wìl begrijpen: de gedachte aan die tienduizenden door de overheid betaalde werknemers heeft bij hem hetzelfde effect als een kudde bizons op Buffallo Bill: het liefst van al zou hij er persoonlijk op uittrekken om in alle betrokken ministeries, hospitalen , scholen en bejaardentehuizen de ontslagen te gaan afkondigen.

Het ècht dramatische van de hele zaak is, dat hij dit doorsnee- liberaal recept proclameert op een ogenblik dat de wereldwijde ‘vrije markt’ de grootste financiële crisis ooit doormaakt, en honderdduizenden, waarschijnlijk miljoenen ontslagen zullen vallen in de privé sector. Een kleine rondblik , weg uit de koker van zijn eigen ideeën, had toch kunnen volstaan om te beseffen dat het nu misschien niet het meest geschikte moment is om tienduizenden mensen de kou in te sturen. Op het ogenblik dat diezelfde vervloekte overheid banken moèt nationaliseren, dat die overheid door alle sectoren van de economie met vragen om steun overladen wordt, gaat Jean – Marie Dedecker het mes zetten in dàt deel van de overheid dat het meest oplevert aan de samenleving.

Het bankroet van een ideologie niet zien aankomen, is begrijpelijk. In een flits is Jean- Marie Dedecker een levend anachronisme geworden, Voor een doorsnee politicus is dat niet onoverkomelijk, voor het boegbeeld van een éénmanspartij is het schrijnend.

Maar niet getreurd: Wie het citaat er nog eens ècht goed op naleest, merkt aan de hand van het voorbeeld van Financiën dat Jean- Marie Dedecker eigenlijk niet van plan is om actie te ondernemen voor 2018!

“Binnen tien jaar gaan die allemaal op pensioen. Wel, vervang er maar één op twee of zelfs één op de drie en je bent al een heel eind op de goede weg”

Het brutaal rondblaffen van Reagan- recepten is dus eigenlijk niets meer dan een maskerade om zich zo snel mogelijk in de zetel van de macht te installeren en dan niets noemenswaardigs meer te ondernemen! Je moet Jean- Marie Dedecker wel nageven dat hij recht voor de raap zegt wat hij wil. Binnen tien jaar zien we inderdaad wel wat er op ons afkomt, no problem.

Zo blijkt LDD de zoveelste fata morgana van de Vlaamse rechterzijde, die zoals Karl Marx over de burgerij schreef, de middelmaat tot norm maakt, waardoor er bij een diepgravende analyse bijna niets meer overblijft van alle borstklopperij en stoere uitspraken, en het een hels karwei wordt om een bende politieke opportunisten in het gareel te houden tot de volgende verkiezingen, tot aan de prijzen. Want dat wil JM Dedecker. Minstens een ministerpost.

Die zal hij op basis van zijn zuiver politieke integriteit wel krijgen ook. Voorbij zijn de tijden dat de politiek mandaat een beloning was voor integriteit tout court, dankzij LDD kan je vanaf nu zoals haar voorzitter ‘zuiver politiek’ integer zijn. Ik had beloofd er op terug te komen, en ik doe wat ik zeg! Ik sluit mijn artikel af met een vraag voor het forum:

“Wat verstaat u onder: de “zuiver politieke integriteit” van Jean Marie Dedecker?

Tot ziens!

Arne