Emmanuel Paulus17 september 2009 – 08:28

Men zou kunnen denken dat het iets eenvoudig was. Stuur een briefje aan Kind en Gezin, Staatsveiligheid of naar A en vraag om de criteria. Helaas zijn die diensten zwaar overbelast en vooral hebben die enige communicatieproblemen en storingen.

Tweede poging zou kunnen zijn om in de Bibliotheek een boek te zoeken over extreme sporten, extreme kleding en zo meer. En hopla met een lach en een gil is men extremist. Maar ook dat volstaat niet.

Maar niet getreurd, menslievend als we zijn krijg je hier het volledige recept met zelfs de toelichting hoe je een niet-erkende extremist kunt worden

Dit recept is uitgetest op de 4 grote meningvormers van onze heilige staat Staatsveiligheid, BAM, Kind en Gezin en Electrabel. Organisaties als politieke partijen (Vlaams Behang,VLD enz), religies (Pastoor, Imans), scholen, kranten enz proberen ook die status naar zich toe te trekken. Maar deze 4 zijn duidelijk de groten die bepalen wat er in A mag en moet gedacht worden. Deze fanatici kunnen niet solderen en nog minder voor veiligheid van mensen en kinderen zorgen. Maar ze menen het recht te hebben te beslissen dat wat niet volgens hun waan loopt misdadig is. Waarschijnlijk zo verkeerd geleerd in een Atheneum of gelezen in een krant. Maar de eer en glorie komt hen toe.

De A-politie heeft een paar jaar terug al een uitgebreide lijst opgesteld van extremisten. Wel een niet volledige lijst, ikzelf werd langs geen kanten vermeld net zoals de enige Antwerpse organisatie die met internationale tereurwetten had te maken. Deze lijst is wel een mooi vb van de interpretatie die men hierbij voor extremisme gebruikt.

Om te beginnen is deze interpretatie al een onjuiste. De grootste extremist van ANtwerpen is te vinden in de omgeving van de Pelikaanstraat, de Chasidische Jood. Komt dus helemaal niet voor op de lijst. Eerste beperking is natuurlijk dat het kapitaal van belang is, economische belangen spreekt iedereen vrij van zelfs misdaden tegen de mensheid. Dat gold 70 jaar geleden voor Hitler en deze eeuw voor Bush. Beide lid van een groep die zo extremist en fanatisch mag zijn als maar kan maar zij gaan vrijuit.

Maar niet elke Jood is diamantair. Een tweede criteria om vrijgesproken te worden is de staat of juister de brave burgerij niet lastig vallen. Een begrip dat kan veranderen, in 1930 was een Jood lastig op straat en een jongen in korte broek een gelach. In 2009 stoort enkel een uitzondering zich aan diezelfde Jood en is die jongen de pest geworden. Jong is daarmee al bijna direct een criteria om extremist te zijn. Waar de extremisten van 1940 een 40 jaar oud waren (oudstrijders van 1914-1918) zijn het in 2009 kinderen van de millenium-gekte.

Voor de duidelijkheid dit slaat zowel op veronderstelde extremisten als echte extremisten. De 1ste groep zijn diegene die de burgerij storen, de tweede slaat op een effectief en te valideren gedrag. Dit is overlappend maar zeker niet gelijk.

Maar er ontbreekt dan nog iets. Ik ben wel niet zo jong meer maar zou nog altijd prijs moeten hebben. En Joden worden ook nog altijd misdeelt. Een factor die zeer zwaar doorweegt is dat het extreem zijn tegengesteld moet zijn aan de doctrine van de benoemer. A,S,K of welk staatsgenie ook dat niet verder dan een letter geraakt, laat vooral zijn betiteling afhangen van de eigen extreme ideeën.

Er is in die middens een gekende drang tot ongebreidelde lusten. Dit zijn 'onschuldige' speeltjes als porno en masochisme (de staatsveiligheidvideo was duidelijk van wat testosteron voorzien) tot bedenkelijke zaken als pedofilie en kindermisbruik (misdaden die K&G niet interesseert en zelfs gesteund worden)

Het grote criterium is nu hoe de letter de kandidaat-extremist beoordeelt als vijandig hier tegen over. Een Jood is dan geen probleem want die laat het braaf gebeuren als je van Joden afblijft. (nu geen probleem meer) Van anderen zal men niet goed weten wat denken of zelfs compleet in de war geraken. Zo oordeelt de S nog altijd dat ik ideaal ben om in een kerncentrale te werken met zelfs een psychiatrisch rapport waar de psychiater zichzelf onbekwaam verklaart.

Wat maakt mij geen staatsextremist en een gekende jongedame staatsextremist nr 1?

Gewoonweg dat men haar meent te begrijpen en mij onbegrijpbaar vindt. Let op 'meent', wetenschappelijk onderzoek oa met hersenonderzoek en computers heetft het omgekeerde aangetoond. Maar voor mensen is het menselijke juist begrijpbaar en de logica niet te volgen. Dat denkt men tenminste toch, dat men dan al snel de grootste kemels slaat wordt daarbij volop genegeert. Naar mijn mening is het tweede een gebrek veroorzaakt door ons onderwijs, dat eveneens meent humanist te zijn maar niet de logica van latijn begrijpt en zeker niet leert;

Samenvattend wat moet men nu doen om extremist te worden. Heel eenvoudig een verklaring bekend maken waar je het opneemt voor een minderwaardige groep, keuze genoeg, vrouwen, kinderen, marokanen en negers zijn in die volgorde al de toppers. Nog een boom of een varken erbij en je hebt wel meer dan genoeg.

Maar vooral opletten dat je heel duidelijk bent. Je geeft dus om kinderen, jonge meisjes bvb. Laat dat al zeker niet worden dat je van jongens houdt. Dan wordt je direct minster van onderwijs. Maar nog veraderlijker is dat je verklaring niet mag uitgelegd worden als een statement dat past in de concurentiestrijd. Iets tegen Athenea hebben maakt je geen extremist, er meisjes les willen laten volgen wel. Hier helpt zeker als je kunt verwijzen naar een geschrift. Niets is duidelijker dan een geschreven stuk papier of dat nu latijn, arabisch of chinees is. Er staat meisjes en niets over Athenea of staatshervorming is zonder twijfel extreem.

Nog als laatste waarschuwing, ondanks wat een wetgeving van een reeks niveaus beweert heb je als extremist geen rechten meer. Je behoort dan tot de gelukzalige groep mensen die buiten de wet worden geplaatst. Je kunt je er zorgen om maken, maar bedenk dat het grootste deel buiten, boven is. Naast een paar ongewenste effecten als geen recht op werk, bedreigingen ed is er vooral de vrijheid dan men als extremist ook niet verplicht is de dwang van de staat te aanvaarden. Bvb al in de 19e eeuw hebben pedagogen geschreven dat scholen juist negatief voor kinderen zijn, alternatieve leermethoden als thuisonderwijs leveren veel kwalitatievere en snellere resultaten op. Het lijkt of men gestraft wordt maar in werkelijkheid geniet men een voordeel vooral door het wegvallen van dwang. Hiervoor is wel nodig dat men zelf ziet wat boven en onder is want ook dat verteld de staat je dan niet meer.