Raf Verbeke28 oktober 2009 – 20:07

Als het van hem afhangt exporteert dit land immers haar communautaire problemen naar de EU.

Van Rompuy diende op 18 juli 2008, midden het ratificatieproces van het Verdrag van Lissabon, een wetsvoorstel van Staatshervorming in. Dat voorstel moet de 9 parlementen die dit landje rijk is rechtstreekse bevoegdheid geven om EU-beleid af te blokken en om ondermeer naar het Europees Hof te stappen.

De Duitstalige Gemeenschapraad of het handvol Nederlandstalige vertegenwoordigers in het Brussels Parlement, krijgen deze bevoegdheid net zoals de Bundestag of gelijk welk ander nationaal Parlement. België verklaart immers in het Verdrag van Lissabon dat de 9 deelparlementen de bevoegdheid van de nationale parlementen delen (Verklaring n° 51 van het Koninkrijk België betreffende de nationale parlementen). Concreet betekent dit dat één van de deelparlementen de procedure kan in gang zetten om Europese richtlijnen tegen te houden op basis van het zogenaamde subsidiariteitsprincipe. Dat dit in een land met alarmbellen en belangenconflicten explosieve materie is, hoeft geen betoog. Reden trouwens waarom ALLE partijen in dit land (ook het VB) zich uitspreken VOOR het wetsvoorstel Van Rompuy.

Het Vlaamse Parlement -met instemming van ALLE partijen- zag zijn kans om deze bevoegdheid zoals ook de Raad van State aanbeval grondwettelijk vast te leggen. De Vlaamse Parlementsleden hielden de ratificatie van het Verdrag op, net zoals Vaclav Klaus vandaag doet.

Toenmalig premier Leterme liet Albert II een snel ineengeflanst instemmingsbesluit tekenen om de buitenwacht in de waan te laten dat België het Verdrag geratificeerd had.
Het was ook Leterme die toenmalig Kamervoorzitter Van Rompuy de opdracht gaf het genoemde voorstel van bijzondere wet in te dienen. Om de communautaire opstoot binnen zijn eigen partij te sussen.

We schrijven midden 2008. Nog tijdens de communautaire naweeën en voor de bankencrisis.

Pas op 19 februari 2009 en onder druk van een procedure voor het Grondwettelijk Hof publiceert de regering haar instemmingsbesluit in het Staatsblad.
Toen Nederland haar ratificatie neerlegde bij de depositaris van de EU-Verdragen in Rome was dit voorpaginanieuws. Een omgedraaide bladzijde na het Nederlandse referendum dat de EU-Grondwet deed sneuvelen.

Onlangs was de ondertekening van het Verdrag door de Poolse president in Warschau in bijzijn van Barroso nog prime time nieuws op de Europese zenders. Een punt aan de lijn van vertragingsmanoeuvers vanwege de Poolse president, zoals ook toegepast door de communautaristen in dit land.

Van enig officieel persbericht vanwege de Belgische regering over de Belgische ratificatie geen spoor ! Of toch: 2 regeltjes op Belga enkel in het Frans… op 15 oktober 2008. Op de zelfde dag van en midden het mediageweld over de State of Union en de begroting 2009 van Leterme . 4 maanden VOOR publicatie in het Staatsblad en 3 maand NA het instemmingsbesluit dat voor de communautaristen geen instemming mocht zijn, maar voor de EU valselijk de “ stille vasthoudendheid” van dit land als trouwe leerling in de Europese klas moest bewijzen.

U zult zich afvragen wat deze details over de 'truuken van de foor' van de politique politicienne er toe doen.

Akkoord, ware het niet dat deze regering felicitaties stuurt naar het Ierse volk dat als enige zijn zeg heeft gehad over het Verdrag. Een zelfde regering die flagrant weigert om hier zelfs maar een ernstig debat, laat staan een referendum over te organiseren.

Akkoord, ware het niet dat deze regering de reprimandes steunt aan het adres van de Tsjechische president die net als Duitsland het Verdrag laat toetsen aan zijn nationale grondwet. Een zelfde regering die naarstig zwijgt over de grondwettelijke problemen die haar premier zelf heeft opgeworpen in zijn vorige functie van Kamervoorzitter.

Ondergetekenden hebben het EU-Verdrag aan het Belgisch Grondwettelijk Hof voorgelegd. Voor het eerst werd een verzoek van burgers mbt een Verdrag ontvankelijk verklaard. Het Hof, dat voor de helft bemand wordt door politici, vond het niet nodig om zoals haar Duitse evenknie een ernstig onderzoek te verrichten naar het grondwettelijk karakter van het EU-Verdag.

Ondergetekenden stelden met de Raad van State en net zoals in Duitsland en net als in Tsjechië, de Belgische rechtsorde nog niet volledig aangepast was om over te gaan tot ratificatie. Het Grondwettelijk Hof verklaarde zich niet bevoegd om te oordelen of de wetswijzigingen van Van Rompuy al dan niet noodzakelijk zijn om te kunnen spreken van een wettige ratificatie.

In Duitsland heeft het Grondwettelijk Hof een historisch vonnis geveld alvorens de president het Verdrag ratificeerde. Dat vonnis legt het laatste woord voor elke verdere overdracht van bevoegdheden naar Europa niet meer of niet minder bij de Duitse Bundestag en legt zelfs een referendum op voor de Duitse instemming met het volgende EU-Verdrag.
Van dit alles niets in dit land. Van “stille vasthoudendheid” is hier geen sprake. Hier geldt de wet van de stilte. En bochtige achterkamerpolitiek.

In plaats van Tsjechië de les te spellen zou premier van Rompuy beter vegen voor eigen deur en duidelijkheid scheppen over het Verdrag van Lissabon:

Ofwel is de Belgische rechtsorde nog niet aangepast om het Verdrag te ratificeren en dan zit België in het zelfde schuitje als Tsjechië. Ofwel is de ratificatie rond en dan trekt de premier zijn eigen wetsvoorstel in. Zoniet exporteert dit land zijn communautaire implosie naar Europa.

Ons niet gelaten, maar dat de premier dat dan ook zegt. Voor de defintieve oplossing van BHV en voor het inwerking treden van het nieuwe EU-Verdrag.

Raf Verbeke
in naam van:

www.onzezeg.be

www.anderepolitiek.be