Waar ben ik mee begonnen? Ik heb mijn handen toch wel vol met vzw ISIS? Maar precies al dat werk heeft me overtuigd om deel te nemen aan de verkiezingen.

Vzw ISIS, mijn troetelkind, is een bedrijf dat sociale economie en tewerkstelling voor (vooral) laaggeschoolde vrouwen, combineert met de groeiende vraag naar allerlei soorten thuiszorg. Ik ben er 10 jaar geleden begonnen als vrijwilliger, met de militantenkern van ACV. In Herk-de-Stad waren veel senioren die vroegen naar een betaalbare klusjesdienst, oppas in de weekends, hulp bij boodschappen doen enz. Vaak kleine werkjes waar de gewone thuiszorg niet aan toekomt. Vaak ook op ‘rare’ uren, ’s avonds, ’s nachts, in het weekend. Wij zijn dan met een clubje vrijwilligers begonnen, om bejaarden hiermee te helpen. Ondertussen zijn we een bedrijf met maar liefst 500 arbeidskrachten in heel Limburg. Vooral laaggeschoolde vrouwen. Die kunnen bij ons de kost verdienen met datgene wat ze heel goed kunnen, en vaak ook graag doen: zorgen.

In ons bedrijf moeten we samenwerken met heel veel andere diensten. Aan de ene kant organisaties voor thuiszorg, aan de andere kant diensten voor tewerkstelling. Ook samenwerking met de gemeenten en OCMW’s is heel belangrijk om ons ‘product’ bekend te maken, zowel bij de hulpvragers als bij werkzoekenden.

En hier nijpt vaak het schoentje. In sommige gemeenten hebben we convenanten kunnen afsluiten, samenwerkingsakkoorden dus. Maar in vele andere gemeenten lukt dat nauwelijks. De huidige politici zien er niet dadelijk brood in, om samen te werken met socio-profit bedrijven. Ze beginnen liever zelf een sociaal economiebedrijfje. Ondertussen zijn er al verscheidene bedrijfjes in de schoot van de gemeenten. Of ze sturen de laaggeschoolden mee op pad, met de ‘gewone’ werklui van de stad. Maar natuurlijk is niet elke medewerker van de groendienst een goeie coach. Dat is een stiel apart, laaggeschoolden begeleiden.
Ik heb reeds 10 jaar ervaring opgedaan in deze sector, en vzw ISIS heeft ondertussen bewezen dat het ‘werkt’. Ik heb hierover dus iets te vertellen. Vele werkzoekenden komen nog steeds niet aan de bak en vele hulpbehoevenden staan voor lange tijd op wachtlijsten of vinden helemaal geen hulp. Gemeenten zullen hun verantwoordelijkheid bij de uitbouw van een lokaal sociaal beleid moeten opnemen. In Hasselt wil ik dit mee bewaken, adviseren.
Daarom dus heb ik ja gezegd, toen ze mij vroegen om ‘op de lijst te staan’.

Ondertussen heb ik natuurlijk heel veel vragen.
In Hasselt kennen ze me nauwelijks?
Wie gaat me helpen met de campagne?
Wil iedereen bij ISIS dat hun directeur (ik dus) politiek actief is?

MAAR

Ik heb een schat van een man en zijn familie in Spalbeek en mijn familie in Rummen: allemaal willen ze helpen.

De collega’s en het bestuur van ISIS zijn heel enthousiast.
Ivo Belet, de lijsttrekker, wil me onmiddellijk op de foto voor de precampagne.
Vrienden uit Leuven presenteren me om een avond te komen flyeren.
De mensen van ACW Limburg beloven me met raad en daad én moreel bij te staan.
De buurvrouw nodigt me uit voor een privé-concertje, om kennis te maken met haar vrienden.

Ik zeg dus ja.

En nu is het vrijdag 8 september en mijn affiches zijn klaar. Morgenmiddag ga ik met Mario (nog zo’n fantastische vrijwilliger) affiches plakken. Vanavond ga ik met Ivo Belet naar de Runkster Volksfeesten. Bieke komt onmiddellijk 15 affiches halen, voor in haar voortuin en op haar auto. Morgenavond is er ‘Hasselt showt smaak’, the place to be voor de betere Hasseltse kringen. Maar ook die moeten gaan stemmen… Ondertussen schrijft mijn nicht aanbevelingsbrieven enl de adressen van alle hondenclubs en trimsalons (onze hond Dora support ook!) Karel is in de weer met de verdeling van onze CD&V-programmabrochure in Runkst.

Het vreemdste is mijn gezicht op mijn eigen auto. Maar ook dat went.

Zondagmiddag ga ik terug gaan naar de Runkster Volksfeesten pannenkoeken serveren, een jobje dat ik nog ken vanuit mijn studententijd.

Eén ding is zeker, ik ga ervoor, voor 100%. Net zoals bij ISIS zal ik tot het uiterste gaan.