WALTERito30 oktober 2007 – 18:57

De ochtend begon zonnig, maar spoedig was het weer (weer) druilerig en zelfs kouder dan even tevoren. Het stuivenbergplein ligt er verlaten bij, bedekt met herfstbladeren, die zo op hun beurt veraderlijk de hondendrollen maskeren. Ondanks het herfst-school-verlof, zijn er haast geen kinderen die van de speeltuigen gebruik maken. Een paar fluo personen houden op een bankje aan de rand een nicotine-break, een oudere man laat zijn hondje uit.
Kijk ! Er hangt iets tussen de bomen. Dat het niet om weggewaaide wegwerptasjes van een supermarkt gaat blijkt uit de geordendheid en regelmaat van de objecten.
Op veilige hoogte om de spelende kindertjes niet te onthoofden, zijn geplastifieerde bladen aangebracht met aan een zijde een tekening of foto, aan de andere het verhaal van een buurtbewoner. Door het weer krijg ik amper de tijd om ze te lezen. De wind heeft de draden verward en de bladen hangen er gebogen en blinkend bij. Enkele wist ik te ontwarren, en ook de tekst bleek dan minder verward. Signalen van mensen die getuigen dat het toch zo leuk is om in die buurt te mogen wonen, waaronder enkele BVs die hun medewerking verleenden aan het "project". Maar... wie maalt erom ? En waarom een Baobab ? Omdat het bij "Babs" past ? Of omdat volgens bovenstaande legende, de schoonheid verborgen blijft als bij een muzelmaanse schone ?
Het tijdstip voor dit initiatief is slecht gekozen. In het voorjaar of vroege zomer zijn omwonenden misschien meer geneigd meer tijd op het plein door te brengen en via de beschrijvingen iets meer van hun medebewoners te leren. Nu zitten ze allemaal in hun aan het plein palende woonblokken, en blijven de straten op een ietwat verward dwalende noord-afrikaan en een door roze paraplu vermomd vrouwtje leeg. Een striem koude druppels en een warrelend blad blazen hen achterna.

De Baobab en zijn buren.

BABS : "Moeder, echtgenote en beeldhouwer... Houdt van haar huisje, het steegje en hout. Woont sinds 2002 in de buurt en wil er echt niet meer weg... Dat er problemen zijn ontkent ze niet. Maar dat is juist fantastisch. Dit is de realiteit. Realiteit kan soms hard en niet altijd even mooi zijn, maar het is wel realiteit en ik wil dat mijn zoon opgroeit in deze realiteit."

DAVID DAVIDSE : "Dat de buurt een slecht imago heeft moeten we meer relativeren."