Ruben Das14 maart 2008 – 21:25

Een mens zou van minder gaan geloven dat we met z'n allen dommer zijn geworden. De wereld is een zuiver economische wereld geworden, waarin alles wordt herleid tot een product. De ontwaarding van dingen die een werkelijke diepte hebben - of toch die intentie hebben, dingen die verder zoeken dan de spic en span mentaliteit van het tot slaaf geworden individu - is volop bezig en schijnt geen grenzen meer te kennen in z'n kruistocht naar de debilisering van de menselijke soort.

Een mens wordt voorgesteld als een naar materiële rommel snakkend dier; hunkerend naar zoethouders zodat de werkelijke levensvragen relativerend opzij kunnen worden geschoven. Die materiële rommel krijgt hij ook, meer nog; het gaat z'n eigenheid bepalen. Zoals bijvoorbeeld de blikken doos waarin hij zich verplaatst. Dit is niet zomaar een blikken doos om van punt A naar punt B te gaan, neen, het is een uitdrukking van wie hij is; zijn persoonlijkheid. De automobiel als teken van zelfexpressie. Jongens, dat het zover is gekomen. Niet zo lang geleden dacht men nog dat de eigenaar van een dure wagen de lengte van z'n geslachtsdeel wilde compenseren; dat was nog eens lachen. Nu kijkt men om en stikt van jaloezie. Jaloezie op een blikken doos die nog geen leven lang meegaat, of je moest het onwaarschijnlijke geluk hebben een constructeur te vinden die de levensduur van z'n product nog serieus neemt. Zoals de autofabrikant Minerva lang geleden, die z'n handeltje kon sluiten want z'n blikken dozen gingen te lang mee dus kocht men er geen nieuwe meer.

In het negentiende eeuwse België hield vooral de vraag 'hoe blijf ik in leven?' de mens bezig. Men had geen tijd om naar zin te zoeken, omdat de financiële armoede zo schrijnend was dat men zich de winters vooral herinnerde door het aantal kinderen dat men eraan had moeten afstaan. Men kan een mens het dan niet kwalijk nemen dat de vraag 'hoe geef ik zin aan mijn leven' hem niet bezighoudt.

De financiële armoede is nog steeds zichtbaar bij velen, zij het dat we nu ondervangen worden door een sociaal netwerk. Zo val je niet dood; toch al een vooruitgang. Maar het collectief in slaap vallen bij een globale intellectuele en morele vervlakking is onvergeefbaar. Er zijn tegenstemmen, mensen met een eigenheid die er ook voor durven gaan, zoals ik al meermaals zag op deze site. Deze gaan echter verloren in de massa en moeten steeds harder roepen om gehoord te worden. En roepen geniet zelden de voorkeur bij mensen die een gevoeligheid aan het leven bezitten.

De alfa apen zwaaien de plak, dezen die wel graag roepen en bijgevolg sneller gehoord worden door de eenheidsworst. Ze gunnen hem na den dagelijkse arbeid voldoende entertainment om hem het geweten in slaap te sussen. En marionetten genoeg om het spelletje van 'ik ben artiest want ik lach mijn parelwitte tanden altijd bloot als ik een camera op mijn domme smoel gericht krijg en het moet allemaal toch niet zo moeilijk zijn' mee te spelen. Die 'artiesten' worden tot vervelens toe opgevoerd in betekenisloze en dus entertainende tv - programma's; nog steeds met voorsprong het medium waarmee de eenheidsworst in slaap wordt gewiegd na de troosteloze werkdag.

Toen het nazisme de eenheidsworsten onder de duim hield, was het voor het verzet niet al te moeilijk om de vijand te herkennen; die droegen over het algemeen een duidelijk uniform en namen openlijk stelling. De vijand van vandaag heeft zich echter weten te vermommen. Zoals de zanger van een Belgische groep die zich punk durft te noemen; zich profileert als 'een beest', en ondertussen de grootste commerciële hoer van het noordelijke halfrond is.