JanD17 februari 2009 – 12:06

Laat ons niet schijnheilig zijn: in het post-Sovjettijdperk zijn er geen landen meer waar alles volgens het boekje verloopt. Het verdrag voor de rechten van de mens is al miljoenen keren gebroken – door elk van de onderschrijvende naties. Zelfs in België is de repressie fel gestegen: als ondergetekende een afspraak met een advocate heeft, komt die niet opduiken. Maar dat behoort wellicht tot de jarenlange dagdagelijkse portie politiepesterijen (wanneer gaan de mensen van Amnesty daar eens een boompje over opzetten? Sic.)

Als er in een gewapend conflict door Israëlische hand honderden burgerslachtoffers vallen, dan is het bijna misdadig om de underdog te gaan aan vallen op het moment dat die alle steun nodig heeft tegen de nazistoïde dictatuur van Israël. Als een bevolking gewapend met stenen al 60 jaar de tanks van een bezetter te lijf gaan die een spoor van bloedige onderdrukking en geweld nalaat, lijkt het heel erg vreemd om te praten over schending van de mensenrechten zonder daar het geweld van de bezetter bij te vermelden.

Wie herinnert zich nog dat op 9 april 1948 het Palestijnse dorp Deir Jasser door Irgoen Zwei Leoemi werd uitgemoord? Tzipi Livni – dochter van een lid van de Irgoen - zal er geen slapeloze nachten aan overhouden. De appel valt niet ver van de boom. Alleen heeft deze moordenares het moorden geïnstitutionaliseerd onder de Israëlische vlag. Haar vader moest het nog op illegale terroristische wijze doen. En daar wringt het schoentje: Amnesty neemt de retoriek over van de VS. Die noemen ieder land dat zich niet mak naar hun willetje schikt terroristisch, maar vergeet nooit dat Israël opgebouwd werd door een groep terroristen en - al mag dat dan niet zo graag gehoord worden in het Witte Huis - sinds de jaren ’70 wordt drie vierde van de Zuidamerikaanse terroristische guerilla rechtstreeks of onrechtstreeks betaald door de schurkenstaat Amerika.

Dat organisaties zoals Amnesty International niet altijd alles kunnen zeggen, is ergens nog ietwat logisch ware het alleen al om veiligheidsredenen. Als er echter gewogen wordt met twee maten en gewichten, dan is er iets goed fout. Als terroristische staten zoals Israël en de VS niet te hard mogen worden aangepakt, maar hun opponenten wel dan is het uiteindelijke streefdoel van Amnesty weg en dan kunnen ze er voor mijn part even goed mee ophouden.

De huidige dubbele moraal van Amnesty klinkt vertrouwd. Het is de stem van de onderdrukker uit het Witte Huis. De reputatie die wij in de jaren ’80 hebben opgebouwd met de protestbriefcampagnes voor de vrijlating van Zuidamerikaanse politieke gevangenen wordt nu misbruikt om Hamas door het slijk te halen. Het onafhankelijke karakter van Amnesty moet stilaan in vraag getrokken worden. Misschien moeten de mensen van Amnesty eens kiezen: bijna een half miljoen dode burgers sinds 1948 aan Palestijnse zijde, 15000 politieke gevangenen in Israëlische gevangenissen en het kleinmenselijke drama van duizenden arbitraire onteigeningen dat elke dag doorgaat. Waar is de balans?

Als in Amerika de indianen van Centraal Amerika op een dag beslissen om hun thuislanden in de VS weer te claimen zoals de Joden in Palestina doen, wat moeten de huidige VS-burgers dan? Terug naar Europa verhuizen? En dan hebben we het nog over een vrij recente migratie. Als ik bij een bedrijf vrijwillig ontslag neem en ik kom een jaar later door de voordeur terug en doe alsof er niks gebeurd is, wat is dan de kans dat ik mag blijven? De Zionisten kwamen na 2000 jaar terug en ze bleven! Bovendien mochten ze – wat elders heilig is in het kapitalisme: privé-eigendom – gewoon aanslaan.

Als het leven van duizenden burgers en kinderen ervan afhangt, dan denk ik - zonder daarmee het goede werk van A.I. bij andere dossiers willen teniet te doen - dat twintig arrestatietjes van ondergeschikt belang zijn. In tijd van oorlog in België krijg je als landsverrader de kogel en ik verzeker u dat het er ook niet zachthandig aan toe zal gaan in de gevangenissen. Om het met een mooi Arabisch spreekwoord te zeggen: het is makkelijk om de woestijn niet te zien als men een korrel zand in de ogen en een goudstuk in de zakken heeft. Hopelijk gaat het het in het geval van Amnesty over een ondoordachte persverklaring eerder dan over een kniebuiging voor een Amerikaanse broodheer.